Kolano skoczka (patellar tendinosis) jest formą zmiany degeneracyjnej ścięgna właściwego rzepki. Występuje najczęściej u osób aktywnych fizycznie, sportowców, wykonujących duże ilości skoków.

Rzepka zajmująca centralną część kolana jest niewielką kością połączoną od strony górnej z kością udową przez ścięgno mięśnia czworogłowego, a od strony dolnej z kością piszczelową przez więzadło właściwe rzepki. To ostatnie jest dość szerokim pasmem tkanki ścięgnistej mającym swój początek na wierzchołku rzepki (dolnym polu rzepki), biegnącym do wyraźnie zaznaczonej z przodu guzowatości kości piszczelowej. Ma ono długość kilkunastu centymetrów i jest elementem przenoszącym siłę z mięśnia czworogłowego na podudzie.

Kolano skoczka jest dolegliwością przewlekła, czyli trwającą powyżej 3 miesięcy, lokalizującą się z przodu kolana. Częstość jej występowania u sportowców waha się od 30 do 40%, w zależności od rodzaju aktywności. Nie do końca wyjaśniono co jest przyczyną i źródłem bólu w jej przebiegu, ale podejrzewa się, że ma to związek z toczącym się procesem zwyrodnieniowym w obrębie tkanki ścięgnistej więzadła. U wielu osób w badaniu USG stwierdza się nasiloną neowaskularyzację (wytwarzanie dodatkowych naczyń krwionośnych). Wielu naukowców z tym właśnie procesem kojarzy źródło bólu tej patologii. Istnieje szereg czynników, które mogą mieć wpływ na jej powstawanie. Wśród najważniejszych wskazuje się zaburzenie ustawienia i anatomii rzepki, nieprawidłową technikę lądowania po skoku, tygodniowy czas treningu, zaburzenia osiowego ustawienia kończyny. Ból (najczęściej) zlokalizowany w okolicy dolnej części rzepki powoduje u pacjenta utykanie, co doprowadza w krótkim czasie do zaniku głowy przyśrodkowej mięśnia czworogłowego uda. W późniejszym okresie można również zauważyć osłabienie (z zanikiem obwodu) mięśni łydki i pośladka po stronie dolegliwości. Często pacjenci skarżą się na nasilenie objawów podczas schodzenia po schodach (największa aktywność hamująca mięśnia czworogłowego). Ból możliwy jest do sprowokowania przez aktywność wyprostną z oporem (w końcowym zakresie ruchu), oraz podczas biernego (wykonywanego przez terapeutę) pełnego zgięcia kolana.

Odnajdujemy również tkliwość dotykową ścięgna w okolicy jego przyczepu rzepkowego.

Dolegliwość ta nie jest łatwa w leczeniu, a jej pojawienie zmusza wiele osób do zaprzestania wykonywania danego typu sportu. Stosuje się dwa główne modele postępowania – zachowawcze i operacyjne.