Leczenie zachowawcze to różne formy intensywnej rehabilitacji, fizykoterapii, farmakoterapii stosowane w pierwszym okresie (do 6 miesięcy). W ramach działań fizjoterapeutycznych akcent stawia się na ćwiczenia ekscentryczne, których skuteczność w leczeniu tendopatii została dowiedziona naukowo. Wyżej wspomniane ćwiczenia powinny być dodatkowo wsparte programem analizy biomechanicznej wykonywanych aktywności sportowych. W zależności od wskazań dołącza się również trening posturalny. Zastosowanie mają również techniki manualne masażu głębokiego (poprzecznego), funkcyjnego oraz cała gama ćwiczeń rozciągających. Zarówno trening ekscentryczny jak i ćwiczenia rozciągające wpływają na zmniejszenie ilości nowych naczyń (neowaskularyzacji). Podczas wczesnej fazy rehabilitacji według powyższego modelu, może pojawić się przejściowe nasilenie objawów.

Z czynników fizykalnych ostatnio najbardziej obiecująca jest fala uderzeniowa, co do której wykazano, że może znacznie redukować dolegliwości bólowe.

Farmakoterapia to głównie zastosowanie czynników wzrostu mające na celu stymulację produkcji kolagenu i poprawę właściwości samego więzadła. Inną substancją stosowaną jest polidocanol, którego działanie jest odmienne od czynników wzrostu i nacelowane jest na redukcję neowaskularyzacji (skleroterapia). W leczeniu tendopatii nie powinno się jednak stosować niesterydowych środków przeciw zapalnych, ani sterydów, gdyż dowiedziona została ich nieskuteczność w tym przypadku.