Leczenie urazowych uszkodzeń chrząstki dzielimy na zachowawcze i operacyjne. Ze względu na niewielkie możliwości samoistnej naprawy chrząstki lekarze częściej decydują się na zabieg chirurgiczny. Decyzja o rodzaju zabiegu w dużej mierze zależy od potrzeb pacjenta i jego aktywności fizycznej.

Pierwszą grupę stanowią zabiegi, których głównym zadaniem jest zmniejszenie dolegliwości pacjenta. Do grupy tej należy min. chirurgiczne oczyszczanie stawu (debridement). Celem zabiegu jest zmniejszenie stanu zapalnego oraz mechanicznego drażnienia stawu. Zabieg polega na wyrównywaniu powierzchni stawowych lub powierzchni łąkotek, wycięciu osteofitów lub fragmentu błony maziowej. Innym rodzajem zabiegu jest płukanie stawu (lavage), którego celem jest zmniejszenie stanu zapalnego błony maziowej i bólu. Powyższe zabiegi stosowane są zazwyczaj u pacjentów mniej aktywnych i nie wpływają bezpośrednio na stan chrząstki, lecz jedynie na zmniejszenie dolegliwości bólowych.

Często stosowaną techniką naprawczą chrząstki są tzw. mikrozłamania. Polegają one na nawiercaniu warstwy podchrzęstnej, co pozwala na przedostanie się w okolice uszkodzenia krwi wraz z szpikiem kostnym zawierającym niezróżnicowane komórki macierzyste. Komórki te w ciągu 12-16 miesięcy przekształcają się w tkankę chrzęstną. Niestety nowopowstała tkanka nie spełnia w pełni zadań pierwotnej chrząstki i gorzej przenosi obciążenia.

Kolejną grupą są zabiegi pozwalające na odtworzenie prawidłowej chrząstki stawowej (tzw. zabiegi reparacyjne). Jednym z nich jest tzw. przeszczep autologiczny (ACI, ang.Autologous Chondrocyte Implantation). Komórki chrzęstne pochodzą od pacjenta, a pobierane są z najmniej obciążanych części chrząstki stawu kolanowego. Komórki namnażane są poza ustrojem, następnie dokonuje się ich implantacje w miejsce uszkodzenia.

Innym rodzajem zabiegu reparacyjnego jest przeszczep powierzchni chrzęstnej pobrany z miejsc mniej obciążanych tzw. autogenny przeszczep chrzęstno-kostny (OAT). Uszkodzona chrząstka zostaje wycięta i zastąpiona chrząstką pobraną z najmniej obciążanych obszarów kości udowej. Istnieje także możliwość przeszczepienia tkanki pobranej od dawcy.