Więzadło poboczne piszczelowe (MCL) jest najczęściej uszkadzaną strukturą w obrębie kompleksu więzadłowego stawu kolanowego. Duży wskaźnik urazowości wynika między innymi ze wzrostu popularności dynamicznych sportów, w trakcie których działają na kolano oddziałują duże siły koślawiące. Uszkodzenia MCL najczęściej spotykamy u narciarzy a także piłkarzy. W przeciwieństwie do innych więzadeł stawu kolanowego, MCL posiada dużą zdolność do regeneracji. W przypadku izolowanych uszkodzeń MCL najczęściej nie ma konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego. Kilkumiesięczne leczenie zachowawcze pozwala na powrót do aktywności sprzed urazu.

Anatomia

W przyśrodkowym obszarze kolana znajduje się wiele struktur blisko ze sobą związanych. Są to między innymi: torebka stawowa, mięśnie i ich ścięgna, łąkotka przyśrodkową. W wyniku takiego ich nagromadzenia przy urazie najczęściej dochodzi do współuszkodzeń kilku elementów. Struktury położone po przyśrodkowej stronie chronią kolano przed siłami koślawiącymi. Dzielimy je na tzw. stabilizatory statyczne i dynamiczne. Rolę statycznego stabilizatora pełni MCL, do dynamicznych zaliczamy mięśnie czworogłowy, półbłoniasty, krawiecki, smukły, półścięgnisty.

MCL jest więzadłem o trójkątnym kształcie składającym się z włókien warstwy powierzchownej oraz głębokiej. Powierzchowna część MCL biegnie od kłykcia przyśrodkowego kości udowej, podąża w stronę piszczeli i przyczepia się 4-5 cm dystalnie od szpary stawowej. Część przednia warstwy powierzchownej jest napięta i kontroluje ruch kolana zarówno podczas zgięcia jak i wyprostu. Część tylna, bardziej skośna kontroluje kolano tylko podczas wyprostu. Część głęboka MCL leży bezpośrednio pod częścią powierzchowną i wplata się w torebkę stawu kolanowego.