W większości przypadków izolowanych uszkodzeń MCL w stopniu I i II stosuje się leczenie zachowawcze. Jego głównym elementem jest względne unieruchomienie, stopniowe wprowadzanie ruchu i progresywne wzmacnianie kończyny. Działania te zazwyczaj dają korzystne rezultaty i pozwalają na pełen powrót do aktywności fizycznej. Mimo dużej zdolności naprawczej MCL, tkanka powstała w procesie gojenia jest dużo grubsza i twardsza, co zmienia jej właściwości biomechaniczne. Prawidłowo przeprowadzone leczenie zachowawcze powoduje, że właściwości więzadła są zbliżone do tkanki pierwotnej.

W przypadku uszkodzeń III stopnia możliwe jest zarówno leczenie zachowawcze jak i operacyjne. W przypadku leczenia zachowawczego należy wykluczyć uszkodzenia innych struktur stawu kolanowego, które mogą zaburzyć proces naprawczy MCL. Na opóźnienie procesu naprawczego mogą wpłynąć także zaburzenia osi kończyny np. duża wrodzona koślawość stawu kolanowego. W przypadku, gdy dojdzie do współuszkodzenia ACL oraz MCL I lub II stopnia, można zdecydować się na rekonstrukcję ACL oraz jednoczesne, zachowawcze leczenie MCL. W przypadku uszkodzenia III stopnia istnieją pewne kontrowersje i niewiele prac badawczych potwierdza skuteczność leczenia zachowawczego. W większości przypadków wykonuje się rekonstrukcję, ponieważ jeśli nie dojdzie do wygojenia więzadła może dojść do przewlekłej niestabilności stawu, co w przyszłości może przyczynić się do uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej oraz wtórnego występowania zmian zwyrodnieniowych stawu kolanowego.

Leczenie zachowawcze polega na umieszczeniu kończyny w specjalnej ortezie oraz obciążaniu jej do granicy bólu. W początkowym etapie najczęściej pacjent używa kul, które umożliwiają odpowiednie odciążenie kończyny. Po odzyskaniu prawidłowego stereotypu chodu pacjent może odstawić kule. Późniejszy okres rehabilitacji to progresywne wzmacnianie kończyny oraz stymulacja procesu gojenia tkanki więzadłowej.

Leczenie operacyjne jest bardzo rzadko wykonywane ze względu na dobre rezultaty leczenia zachowawczego. W przypadku rekonstrukcji materiał pobierany jest od pacjenta najczęściej ze ścięgien mięśni gęsiej stopki lub od dawcy (ze ścięgna Achillesa lub mięśnia piszczelowego przedniego). Postępowanie rehabilitacyjne po rekonstrukcji wymaga podobnego reżimu jak w przypadku rekonstrukcji ACL. Bezpośrednio po operacji kończyna umieszczana jest w ortezie wyprostnej na okres 2-4 tygodni. Dalsza rehabilitacja prowadzona jest pod kontrolą fizjoterapeuty i obejmuje stopniowe przywrócenie pełnej ruchomości, sensomotoryki oraz siły mięśniowej.