Do uszkodzenia MCL zazwyczaj dochodzi w sytuacji, gdy staw kolanowy znajduje się w zgięciu, rotacji zewnętrznej i koślawości. Najczęściej uraz jest wynikiem siły działającej z zewnątrz, jednakże wiele przypadków dotyczy także uszkodzeń niekontaktowych (np. w narciarstwie).

Bezpośrednio po urazie może pojawić się wysięk. Zazwyczaj pojawia się on w okresie od 12 do 24 godzin po urazie. Jeśli pojawi się w przeciągu dwóch pierwszych godzin, najczęściej spowodowany jest krwawieniem dostawowym. U 76% pacjentów z całkowitym zerwaniem więzadła, ból jest niewielki, a pacjent jest zdolnych do chodzenia bez dodatkowej pomocy. Pacjenci, u których doszło do częściowego naderwania, zazwyczaj doświadczają większych dolegliwości bólowych.

Do izolowanych uszkodzeń MCL dochodzi rzadko. Częściej spotykamy współuszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego (ACL), łąkotki przyśrodkowej, uszkodzenia chrząstki stawowej. Rzadziej dochodzi do wpółuszkodzenia więzadła pobocznego strzałkowego, łąkotki bocznej oraz więzadła krzyżowego tylnego. Urazy ACL najczęściej współistnieją z ciężkimi uszkodzeniami MCL III stopnia.

Uszkodzenia MCL możemy podzielić na 3 stopnie. I oznacza przerwanie niewielkiej ilości włókien z lokalną tkliwością tkanek oraz możliwością otwarcia stawu po stronie przyśrodkowej do 5 mm. W II stopniu ból jest wyraźny a otwarcie większe: 5-10 mm. Stopień III to całkowite zerwanie, gdzie otwarcie wynosi powyżej 10 mm.

Badanie RTG po ostrym urazie stawu kolanowego należy przeprowadzić w przypadku, gdy pacjent spełnia poniższe kryteria (tzw. Ottawa Knee Rules):

  • wiek powyżej 55 lat
  • tkliwość głowy strzałki
  • izolowana tkliwość rzepki
  • niezdolność do zgięcia stawu kolanowego w zakresie 90 stopni
  • niezdolność do obciążenia kończyny

W tym wypadku badanie RTG ma wykluczyć złamania np. awulsyjne lub uszkodzenia chrzęstno-kostne. Obok USG (ultrasonografia), coraz częściej wykonuje się również badanie MRI (rezonans magnetyczny), który pomaga w lepszej klasyfikacji szczególnie złożonych uszkodzeń struktur kolana.