Korzyści z regularnie podejmowanej aktywności fizycznej są ogromne. Zmieniają one parametry fizjologiczne funkcjonowania organizmu, takie jak np. częstotliwość skurczów serca czy regulacja ciśnienia krwi. Systematycznie podejmowane treningi modelują strukturę poszczególnych narządów, np. budowę mięśni (szkieletowych oraz serca) zwiększając ich siłę, co sprawia, że codzienne zadania wykonywane są mniejszym nakładem sił. Oprócz wcześniej zalet, aktywność fizyczna bardzo korzystnie wpływa na stan psychiczny poprzez oddziaływanie na układ hormonalny. Ponadto wydzielane podczas wysiłku wydzielają się endorfiny, które polepszają samopoczucie.

Poniżej wyszczególniono najważniejsze korzyści płynące z systematycznej aktywności fizycznej:

  • wzrost tolerancji na wysiłek fizyczny

Czyli poprawa ogólnej kondycji, możliwość wykonywania danej czynności przez dłuższy czas lub przy mniej zaznaczonych objawach zmęczenia.

  • wzrost hemodynamiki serca

Serce, które pracuje, jako pompa, tłocząc odpowiednią ilość krwi do naczyń krwionośnych, potrafi tak przestawić swoją pracę, że jest w stanie tę samą ilość krwi potrzebną do zaopatrzenia narządów wypompować przy mniejszej ilości uderzeń wykonanych w ciągu minuty (wzrost pojemności wyrzutowej). Cały proces jest wynikiem wzrostu siły skurczu mięśnia sercowego.

  • zrównoważenie pracy układu autonomicznego

Praca serca podlega ścisłej kontroli autonomicznego układu nerwowego. Dzieli się on na dwa przeciwnie działające podsystemy. Część współczulna wpływa na przyspieszenie pracy serca, wzrost ciśnienia tętniczego krwi, natomiast część przywspółczulna obniża wymienione parametry. Systematyczny wysiłek fizyczny tak moduluje pracę układu autonomicznego, że w czasie wysiłku przewagę utrzymuję część współczulna, natomiast po zakończeniu treningu większe znaczenia ma część przywspółczulna regulująca spoczynkowe parametry tętna i ciśnienia krwi. Zjawisko to jest szczególnie istotne w początkowych stadiach samoistnego pierwotnego nadciśnienia krwi, które jest coraz częściej diagnozowane u młodych ludzi.

  • regulacja gospodarki lipidowej organizmu

Aktywność fizyczna wpływa na zmianę stężenia poszczególnych frakcji tłuszczowych, normalizując je. Ogólnie doprowadza do:

  • spadku LDL 8-20% i trójglicerydów 20-25%;
  • wzrostu HDL 7-12% (żaden lek nie posiada takiego działania, tylko regularna aktywność fizyczna może podnieść poziom HDL);
  • spadek otyłości trzewnej – Otyłość może występować w dwóch postaciach. Pierwsza z nich to otyłość somatyczna jest widoczna w formie nagromadzonej podskórnie tkanki tłuszczowej. Druga to forma trzewna dotycząca gromadzenia się tkanki tłuszczowej w jamie brzusznej na narządach wewnętrznych. Ma ona wpływ na upośledzenie ich funkcji. Drugi typ jest problematyczny, bo nie ma możliwości zaobserwowania go z zewnątrz. Dlatego często jest pomijany podczas diagnostyki. Aktywność fizyczna o umiarkowanej intensywności powoduje spalanie tkanki tłuszczowej trzewnej i przywrócenie prawidłowej pracy narządów wewnętrznych.
  • poprawa struktury i funkcjonowania śródbłonka w tętnicach organizmu (jego mikrouszkodzenia dają początek zmianom miażdżycowym)

Śródbłonek, jako wewnętrzna warstwa wyścielająca naczynie tętnicze, ma bezpośredni kontakt w krwią i wszelkimi substancjami, przez nią transportowanymi. Jest to struktura, której stan zapalny, daje początek odkładania się blaszki miażdżycowej, która stopniowo zarastając, zmniejsza przekrój poprzeczny naczynia, a co za tym idzie zmniejszenie przepływów. Wszelkie tkanki położone obwodowo w stosunku do zwężenia, systematycznie mają dostarczane coraz to mniejsze ilości krwi, co może dawać objawy bólowe, zaburzenia czucia, drętwienia, zmiany skórne i inne symptomy. Aktywność fizyczna przyspieszając regenerację śródbłonka spowalnia, zatrzymuje, a nawet cofa proces miażdżycowy, usprawniając działanie naczyń obwodowych.

  • nasilenie przemian energetycznych

Wysiłki o lekkiej i umiarkowanej intensywności powodują spalanie tkanki tłuszczowej (somatycznej i trzewnej), co obok zbilansowanej podaży pokarmów powoduje redukcję masy ciała. Jest to najprostszy sposób do zrzucenia zbędnych kilogramów. Podwyższony metabolizm wywołany wysiłkiem, utrzymuje się również przez pewien czas po treningu.

  • spadek insulino oporności, wzrost tolerancji glukozy

Najważniejsze działanie regulacyjne wysiłku fizycznego dla przemian energetycznych przejawia się spadkiem insulinooporności (profilaktyka i leczenie cukrzycy typu II) oraz wzrostem tolerancji glukozy (dla cukrzycy typu II). Obie te cechy sprawiają, że można zredukować dawki przyjmowanej insuliny (oczywiście zgodnie z zaleceniami lekarskimi). Dzięki temu pracujące mięśnie łatwo przyjmują cukry proste wprost z krwi, która jest niezbędna dla ich pracy. Efekt ten utrzymuję się również jakiś czas po wykonanym wysiłku, więc przy odpowiednim treningu poziom glukozy może ustabilizować się na względnie stałym poziomie. Jest to zabezpieczenie przed nagłymi wahaniami stężenia glukozy we krwi, które oprócz tego, że prowadzą do senności również powodują rozregulowanie całego mechanizmu kontroli stężenia glukozy i wyrzutu insuliny.

  • poprawa jakości życia oraz samopoczucia

Wysiłek fizyczny stymulując wprowadza również wiele korzystnych zmian odczuwalnych na poziomie psychicznym. Wzrost pewności siebie spowodowany coraz większymi możliwościami podejmowania różnego typu wysiłków fizycznych powoduje wzrost samooceny. Redukcja masy ciała, a właściwie regulacja jej poszczególnych komponentów (redukcja tkanki tłuszczowej, wzrost masy mięśniowej) pozwala przyczyniają się również do tego. Element poczucia sprawstwa, wpływu i kontroli na kształtowanie sylwetki jest bardzo istotnym elementem stymulującym do podejmowania wysiłku fizycznego. Ponad to regularnie podejmowane wysiłki fizyczne uwalniają w organizmie hormony i neurotransmitery odpowiedzialne za zmniejszenie odczuwania bólu i poprawę nastroju.

Podsumowując należy podkreślić, że aktywność fizyczna wpływa całościowo na człowieka, nie ograniczając się jedynie do strony fizycznej. To holistyczne oddziaływanie mające wpływ zarówno na profilaktykę jak i leczenie jest najmocniejszym argumentem przemawiającym za regularnym podejmowaniem wysiłku.