This is the company logo Skip to Navigation |  Skip to Content

Konflikt udowo-panewkowy  

Konflikt udowo-panewkowy (femoroacetabular impingement, FAI) jest patologią, w przebiegu której dochodzi do deformacji fragmentów kostnych i która dotyczy 10-15% społeczeństwa. Do rozwinięcia tego schorzenia dochodzi w wyniku nacisku części kości udowej na fragment panewki. W miejscach zwiększonej kompresji następuje rozbudowa tkanki kostnej, co w konsekwencji doprowadza do dalszych uszkodzeń okolicy samego stawu biodrowego oraz znacznych ograniczeń ruchomości.

Wyróżnić można trzy typy konfliktu udowo-panewkowego:

1. CAM – gdzie przejście między głową kości udowej (tzw. offset) a szyjką jest niewystarczająco wklęsłe (czasem nawet wypukłe). Częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet(14:1).

2. PINCER – gdzie pokrycie głowy kości udowej panewką i obrąbkiem jest nadmierne. Częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn (3:1).

3. MIESZANY – gdzie występują elementy zarówno CAM jak i PINCER.

Przyczyną powstawania tej patologii jest wrodzone zaburzenie anatomiczne odpowiednie do danego typu konfliktu. Dodatkowo wpływ mogą mieć inne schorzenia, które doprowadzają do deformacji prawidłowo ukształtowanego stawu. Przykładami mogą być: choroba Legg-Calve-Perthesa, jałowe martwice, złamania, dysplazja, złuszczenie głowy kości udowej.  Czynnikiem, który ma wpływ na pojawienie się objawów bólowych przy współistnieniu konfliktu jest praca, sport, aktywność w skrajnych zakresach ruchu stawu biodrowego.

Pierwsze objawy pojawiają się już w grupie relatywnie młodych osób, w wieku 20-40 lat. Są to najczęściej dolegliwości bólowe podczas lub po aktywności fizycznej, sportowej. Czasem bóle są ostre, kłujące przy osiągnięciu zakresu ruchu, podczas którego dochodzi bezpośrednio do konfliktu. Często jednak ból jest tępy i rozlany, szczególnie odczuwalny po nasilonej aktywności (reakcja podrażnienia tkanek). Typowym objawem jest ograniczenie ruchomości stawu biodrowego, z czego pacjenci zdają sobie sprawę dużo wcześniej niż pojawiają się pierwsze objawy bólowe. Szczególnie ograniczonym kierunkiem jest zgięcie oraz rotacja wewnętrzna przy zgiętym biodrze. Podczas badania konfliktu przedniego bolesna jest kombinacja ruchów przywiedzenia, zgięcia i rotacji wewnętrznej. A przy badaniu konfliktu tylnego – rotacja zewnętrzna w pełnym wyproście stawu. Charakterystyczne jest też ustawienie w rotacji zewnętrznej (wymuszone) podczas wprowadzania biernego zgięcia.

Leczenie konfliktu u osób mało aktywnych można oprzeć na terapii przeciwzapalnej i przeciwbólowej. Współdziałanie farmakoterapii i fizjoterapii daje tu bardzo dobre efekty. Dodatkowo jako leczenie przyczynowe należy podjąć działania profilaktyczne, eliminując aktywności w pozycjach konfliktu. Warto również podjąć próbę wzmocnienia mięśni głębokich miednicy. Należy pamiętać, że ograniczenia ruchomości w tym przypadku wynikają z budowy kostnej. Praca nad odzyskaniem zakresu w takiej sytuacji może nasilić objawy. Działania manualne przynoszą tutaj pewne efekty (zakres ruchu) ze względu na działanie uelastyczniające obrąbek stawowy, co często daje pacjentom pewną nadzieję na rychłe wyleczenie. Podkreślić należy jednak, że pełne leczenie daje jedynie zabieg operacyjny.

                Celem zabiegu chirurgicznego jest usunięcie przyczyny konfliktu, jak i naprawa uszkodzeń przez niego spowodowanych. Aktualnie wykonuje się dwa typy zabiegów – artroskopowy i otwarty.  Obie procedury dają dobre efekty we wczesnym leczeniu FAI. Wyniki leczenia konfliktu osób, u których rozwinęła się choroba zwyrodnieniowa nie są już tak zadowalające. Dlatego wskazaniem jest wczesna interwencja w celu uniknięcia wtórnych zmian degeneracyjnych.


Loading Flash movie...