This is the company logo Skip to Navigation |  Skip to Content

 
Zerwanie i rekonstrukcja stożka rotatorów

    Uszkodzenie ścięgien stożka rotatorów jest częstą przyczyną osłabienia siły stawu ramiennego oraz znacznych dolegliwości bólowych. Oba te elementy prowadzą do upośledzenia funkcji całej kończyny górnej. Do zerwania dochodzi w wyniku urazu bądź procesu degeneracyjnego tkanek.

Mechanizm urazowy

    Uszkodzenie w tym mechanizmie może być wynikiem upadku na wyprostowaną kończynę lub dźwignięcie z nagłą rotacją ramienia. Towarzyszyć mogą temu: złamanie kości ramiennej, obojczyka lub zwichnięcie stawu ramiennego. W wyniku urazu dochodzi do natychmiastowego upośledzenia siły mięśniowej (stopień zależny od rozległości przerwania ścięgien). Dodatkowo pojawia się ból, który obecny jest w spoczynku, w nocy, podczas leżenia na uszkodzonym barku. Może on być zlokalizowany w okolicy naramiennej, jak również przenosić się w dół do ramienia i przedramienia. Niemożliwe jest uniesienie kończyny. Do uszkodzeń stożka w wyniku urazu dochodzi najczęściej w grupie osób młodych, aktywnych sportowo.

Mechanizm degeneracyjny

    Dotyczy grupy osób powyżej 40 roku życia i jest wynikiem powolnego niszczenia, zużywania się ścięgna. Jest kilka przyczyn takiego stanu. Z wiekiem dochodzi do upośledzenia mikrokrążenia okolicy ścięgien i tak dość słabo ukrwionej. Powoduje to zaburzenie procesów naprawczych i odżywczych, co doprowadza do osłabienia struktury tkanki. Dodatkowo czynnikiem uszkadzającym mogą być wyrośla kostne tworzące się na powierzchni dolnej wyrostka barkowego, które podczas ruchów uciskają bezpośrednio na ścięgna (konflikt strukturalny). Innym jeszcze czynnikiem jest podejmowana przez daną osobę aktywność codzienna (zawodowa, sportowa). Czynności wykonywane nad głową czy rzuty wykonywane regularnie mogą prowadzić do mikrouszkodzeń i w konsekwencji do zerwania stożka.

    Decyzję o leczeniu operacyjnym podejmuje się w oparciu o wiele czynników. Ze względu na to, że w przypadku uszkodzenia stożka rotatorów leczenie zachowawcze często powoduje zmniejszenie objawów bólowych, nie zawsze sama diagnoza jest wystarczającym wskazaniem do zabiegu. Osoby mało aktywne w starszym wieku mogą sobie radzić bez rekonstrukcji poprzez unikanie czynności prowokujących ból oraz przez wykonywanie tzw. ruchów trikowych, zastępujących normalną funkcję. Jednak istnieje kilka wyraźnych wskazań do przeprowadzenie interwencji chirurgicznej. 

Są nimi:

- znaczne obniżenie siły mięśniowej i funkcji;

- niedawny, ostry uraz;

- rozległe uszkodzenie ścięgien;

- objawy trwające dłużej niż 6-12 miesięcy nie poddające się leczeniu zachowawczemu;

- aktywność zawodowa związana z funkcją utraconą w wyniku uszkodzenia

 

Techniki operacyjne obejmują trzy typy zabiegów:

- rekonstrukcję otwartą;

- rekonstrukcję artroskopową;

- rekonstrukcję mini-otwartą (mini-open repair)

Rekonstrukcja otwarta

    Odtworzenie jest wykonywane przez kilkucentymetrowe nacięcie okolicy naramiennej. Oddziela się fragment mięśnia naramiennego, żeby umożliwić bezpośredni dostęp do strefy stożka. Technika ta jest czasem preferowana przy dużych uszkodzeniach ścięgien, lub jeśli dodatkowo wykonuje się inne czynności w obrębie stawu. Chirurg ma większe pole operacyjne i lepszy wgląd w tkanki niż podczas zabiegu artroskopowego. Podczas operacji usunięte również zostają wyrośla kostne na wyrostku barkowym, które często są jedną z przyczyn ucisku podczas ruchu na stożek rotatorów.

Rekonstrukcja artroskopowi

    Podczas zabiegu staw wypełniany jest płynem fizjologicznym, żeby stworzyć przestrzeń do wprowadzenia małych urządzeń operacyjnych. Wykonuje się to przez niewielkie nacięcia minimalizując w ten sposób uszkodzenia struktur pobocznych. Chirurg ma wgląd do stawu przez wprowadzoną do środka kamerę i na podstawie obrazu wyświetlonego na monitorze wykonuje odtworzenie stożka. Zaletą tego typu zabiegu jest szybsza rehabilitacja ze względu na mniejsze uszkodzenia towarzyszące zabiegowi, oraz szybszy powrót do domu pacjenta (często tego samego dnia – zależnie od kliniki).

Mini-otwarta rekonstrukcja

    Ten typ zabiegu wykorzystuje nowe narzędzia i dojście do stawu poprzez nacięcie 3-5 cm. Zanim jednak chirurg przejdzie do bezpośredniej naprawy ścięgien, artroskopowo wykonuje się część czynności naprawczych w obrębie stawu. Podczas tego zabiegu nie ma potrzeby przecięcia mięśnia naramiennego.

Wszystkie te zabiegi mają podobną, przebadaną skuteczność jeśli chodzi o przywrócenie siły mięśniowej, zmniejszenie bólu, przywrócenie funkcjonalności kończyny oraz poziom satysfakcji pacjenta.

    Rehabilitacja po zabiegu jest kluczowym elementem w powrocie do pełnej siły i sprawności kończyny. Odzyskanie prawidłowego zakresu ruchu i odpowiedniej siły jest zależne od typu zabiegu i trwa od 4 do 6 miesięcy. Powrót do pełnej sprawności po otwartej rekonstrukcji następuje nieco wolniej niż przy artroskopowej, ze względu na przecięcie mięśnia naramiennego. Po kilkumiesięcznym okresie fizjoterapii pacjent uzyskuje pełną sprawność. Ograniczenia funkcji po tym czasie (np.: ruchomości, czy siły) są najczęściej uwarunkowane niekonsekwencją pacjenta w wykonywaniu zleconego programu treningowego.

Loading Flash movie...