This is the company logo Skip to Navigation |  Skip to Content

Loading Flash movie...

Zespół cieśni podbarkowej - opis

       

Zespół cieśni podbarkowej (ang. Subacromial Impingement Syndrome- SIS) jest jedną z najczęstszych dysfunkcji powodujących ból przednio-bocznej części stawu ramiennego. Blisko połowa przypadków dolegliwości ze strony barku związana jest z cieśnią podbarkową nazywaną także ciasnotą podbarkową, czy konfliktem podbarkowym. Objawy konfliktu mogą być bardzo zróżnicowane i często współistnieją z innymi patologiami. Wpływa na to miedzy innymi złożona biomechanika kompleksu całej obręczy barkowej.


Anatomia


    Przestrzeń podbarkowa jest to obszar okolicy barku ograniczony od strony górnej wyrostkiem barkowym, więzadłem kruczo-barkowym, wyrostkiem kruczym łopatki oraz stawem barkowo-obojczykowym. Od strony dolnej przestrzeń ogranicza głowa kości ramiennej wraz z częścią guzka większego. W przestrzeni znajduje się kaletka podbarkowa, mięśnie należące do stożka rotatorów oraz ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia. Wielkość przestrzeni średnio wynosi od 1 do 1,5 cm. Podczas uniesienia kończyny górnej dochodzi do fizjologicznego zmniejszenia jej wielkości do 5mm.


Etiologia i symptomatologia


    Dolegliwości związane z cieśnią podbarkową najczęściej dotykają osoby po 40 roku życia wykonujących dużo ruchów nad głową, najczęściej związanych z pracą zawodową. Często spotykamy je także u młodych sportowców tj.: miotaczy, pływaków czy tenisistów.

W wyniku zmniejszenia wielkości przestrzeni podbarkowej podczas unoszenia kończyny do góry dochodzi do kompresji, miażdżenia struktur znajdujących się w jej obrębie. Dolegliwości bólowe najczęściej pojawiają się podczas unoszenia kończyny do góry. Długotrwałe drażnienie ścięgien powoduje stan zapalny, a także może prowadzić do ich uszkodzeń. Jeśli w wyniku zespołu cieśni dochodzi do stanu zapalnego w obrębie mięśni lub kaletki ból odczuwany jest w spoczynku, a jego zaostrzenie często następuje w nocy.


    Jako przyczynę cieśni podaje się kształt wyrostka barkowego. Jego rola w etiologii powyższej patologii nie jest jednak do końca pewna. Generalnie wyróżniamy 3 typy wyrostka: prosty, zakrzywiony oraz haczykowaty. Typ haczykowaty wydaje się mieć największy wpływ na zmniejszenie przestrzeni. Co więcej, zmniejszenie przestrzeni może wiązać się ze zmianami zwyrodnieniowymi stawu barkowo-obojczykowego, na tle których powstają wyrośla kostne penetrującymi do przestrzeni podbarkowej. Inne pierwotne przyczyny mogą wiązać się ze zmianą w morfologii więzadła kruczo-barkowego.

Do cieśni doprowadzają także dysfunkcje tkanek miękkich głównie mięśni stożka rotatorów. Praca tej grupy mięśniowej warunkuje prawidłowe ustawienie głowy kości ramiennej. Długotrwałe napięcie i przeciążenie mięśni doprowadza do migracji głowy kości ramiennej w kierunku górnym, a co za tym idzie zmniejszenie przestrzeni podbarkowej.

    Prawidłowy ruch w stawie ramiennym oraz wielkość przestrzeni podbarkowej podczas unoszenia ramienia jest warunkowana pracą łopatki. Prawidłowy rytm łopatkowo-ramienny, czyli właściwe przesuwanie się łopatki po żebrach podczas ruchów ramienia, warunkuje odpowiednią wielkość przestrzeni podbarkowej. Zaburzenia w ustawieniu oraz prawidłowym ruchu łopatki mogą wynikać ze zmian w łańcuchu biomechanicznym, czyli w ustawieniu innych elementów narządu ruchu. Przykładem jest tu nadmierna protrakcja (wysunięcie do przodu) głowy, która może doprowadzić do SIS.


Loading Flash movie...